Bu çalışma, İstanbul Üniversitesi ve Rutgers Üniversitesi’nin gazetecilik lisans programlarını 2004, 2014 ve 2024 yılları üzerinden karşılaştırmalı olarak incelemektedir. Araştırma, gazetecilik eğitiminin Bologna Süreci gibi dış politika çerçeveleriyle ve mesleki akreditasyon standartları ile dijital medya dönüşümü gibi içsel dinamiklerle nasıl yapısal ve pedagojik olarak evrildiğini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Bereday (1964) ile Bray ve Thomas (1995) tarafından geliştirilen karşılaştırmalı eğitim modellerine dayanan çalışma, müfredat dönüşümünü ulusal politika ortamları ve kurumsal özerklik bağlamında konumlandırmaktadır. Nitel içerik analizi yöntemiyle hazırlanan bu karşılaştırma, ders yapıları, kredi dağılımı, seçmeli ders olanakları, dijital içeriklerin entegrasyonu ve akreditasyon süreçlerinin etkisini değerlendirmektedir. Bulgular, her iki kurumda da zamanla daha esnek ve çeşitlendirilmiş müfredatlara geçildiğini göstermektedir. Ancak Rutgers Üniversitesi, hibrit dersler, modüler uzmanlık izlekleri ve dijital etik entegrasyonu gibi unsurlar sayesinde daha sistematik ve öğrenci merkezli bir yapıya kavuşmuştur. Buna karşılık, İstanbul Üniversitesi’nin dönüşümü daha çok yapısal uyum ve ders çeşitliliği üzerinden şekillenmiş; uygulamalı, etik ve dijital boyutlar sınırlı düzeyde entegre edilmiştir. Elde edilen sonuçlar, gazetecilik eğitiminin geleceği için hem ulusal hem uluslararası düzeyde önemli çıkarımlar sunmaktadır. Çalışma, gazetecilik eğitimine daha bütüncül, modüler ve etik temelli bir yaklaşım geliştirilmesi yönünde politika önerileriyle son bulmaktadır.

This study presents a comparative analysis of undergraduate journalism curricula at Istanbul University and Rutgers University across the years 2004, 2014, and 2024. It explores how journalism education has evolved structurally and pedagogically in response to external frameworks such as the Bologna Process and internal drivers like professional accreditation and digital media transformation. Grounded in the comparative education models of Bereday (1964) and Bray & Thomas (1995), the study situates curriculum evolution within broader national policy and institutional autonomy contexts. Using a qualitative content analysis of curriculum documents, it evaluates changes in course structures, credit distribution, elective offerings, digital integration, and accreditation impact. The findings reveal that while both institutions have adopted more flexible and diversified curricula over time, Rutgers University has implemented a more systematic and student-centered design, including hybrid courses, modular specialization tracks, and digital ethics integration. In contrast, Istanbul University’s transformation has focused mainly on structural compliance and course expansion, with limited integration of applied, ethical, and digital dimensions. The results provide insights for the future of journalism education at both national and international levels, highlighting the need for adaptive, innovative, and ethically grounded curriculum models.